Głównym problemem związanym z riderem jest jego podatność na uszkodzenia, tak więc żeby mieć zadowolonego ridera:

• po nieudanym skoku deska powinna zwinnie odsuwać się spod stóp ridera
• po upadku spadający maszt powinien zapobiegawczo unikać kontaktu z głową ridera
• żagiel nie powinien starać się dociskać ridera pod wodę ani blokować dostępu powietrza
• strap powinien uwolnić zablokowaną stopę
• po katapie tapez i linki powinny odpuścić, rider ma już dosyć

Ważną specyfiką ridera jest jego wysoka podatność na zmęczenie materiału, które jak się składa, ma niekorzystny wpływ na efektywność kompletnego wyposażenia w ślizgu, dlatego:

• Żagiel powinien dawać wyraźne znaki, kiedy jest już prawidłowo wytrymowany, powinien też  mieć naturę bardzo spolegliwą.
• Właściwe ustawienie stopy masztu, strapów i fina powinno być sygnalizowane przez deskę zieloną kontrolką i zapewniać riderowi pozycję wygodną jak na sofie przed telewizorem.
• Gdy sprzęt wyczuje zmęczenie ridera, powinien natychmiast skierować go na mniej wzburzoną wodę i wyrównać nieco ciąg. Sprzęt powinien wtedy przemyśleć każdą reakcję ridera 2x.
• W zasiegu operowania ridera powinien zawsze znajdować sie czerwony wyłącznik bezpieczeństwa STOP wstrzymujący ruchy zestawu we wszystkich płaszczyznach zagrażających bezpieczeństwu ślizgu.

"...koszt wiania wiatru maleje przy skutecznym prognozowaniu, a ostatnio kilka udogodnień w tej niegęstej materii..."

...ostatnio przy niezłym dymie halslinka wyluzowała mi jakieś 3cm w piesku, zrobił się balon aż po handelbar i co, konsternacja, pędnik w końcu nabrał pary i przestał sie szarpać. Tak więc na konkretne dożeglowanie nie blacha tylko okrąglutki brzuszek ;). Aha, windsurfing.pl mówi, że listwy najdalej do połowy średnicy bata, ale co tam, byle szotowy nie wisiał na noku(bo jak się wydaje pędnik traci reaktywność, czy coś), no i oczywiście uspokaja się kiedy pracuje i trzyma profil. Pułapka polega tym, że kiedy naparza to naturalnie się pałuje po maszcie, ale intuicyjnie po bomie też, a tu zonk, a może się mylę...